Als kind droomde ik mezelf al tussen de bomen. In de beschutting van het bos vond ik mijn thuis: daar waar de stilte tastbaar was en de dagelijkse ruis simpelweg oploste in de wind. Het was de plek waar mijn natuurlijke zelf adem kon halen.

​

Het leven nam echter een andere wending. Het vroege verlies van mijn vader op mijn zevende sloeg een diepe bres. Zonder de bakens van een dragende opvoeding en als een kind dat niets van hokjes kende, raakte ik het spoor bijster. Het ´anders´ zijn werd beantwoord met pesten op school. Om overeind te blijven in een wereld die mij niet begreep begon ik mijn ware zelf te onderdrukken. Ik koos de weg van de afleiding, nam een decennia lange omweg en keek weg van mijn eigen kern.